Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010, μέλη από την ομάδα Code Zero – Vodafone φθάνουν στον Αγ. Κωνσταντίνο όπου το Code Zero (πρώην modus viventi III) είναι έτοιμο για το ταξίδι του προς την Χίο. Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010, ώρα 05:30 η μαΐστρα του ανοίγει και μαζί της ξεκινάει και το δικό μας ταξίδι. Ένα χρόνο μετά τα μέλη της ομάδας, θυμούνται:
Μιχάλης Μπελέγρης
Νομίζω ότι δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το πρωινό της 27ης Δεκεμβρίου. Μπήκαμε στο σκάφος με τον Μιχάλη, το Γιώργο , το Κώστα και τον Παύλο. Η υγρασία τσάκιζε τα κόκαλα μας, παντού γύρω σκοτάδι και αρχίζουμε να γράφουμε τα πρώτα μίλια. Θα μπορούσε να είναι το πιο όμορφο ταξίδι μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι το καλύτερο ταξίδι μου ήταν αυτό που έκανα όλη την προηγούμενη χρονιά με τα παιδιά του Code Zero – Vodafone. Μια χρονιά γεμάτη χρώματα, εικόνες, συναισθήματα, εμπειρίες και πολλά ταξίδια. Θα ήταν εντελώς άδικο να απομονώσω το οτιδήποτε. Πιθανότατα ακόμα και αν είχα την ευκαιρία να μην άλλαζα τίποτα. Θυμάμαι κάθε στιγμή το ίδιο έντονα λες και έγινε εχθές. Και πως θα μπορούσα άλλωστε να ξεχάσω το μοναδικό στυλ του Παύλου στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, το πάθος του Μιχάλη στον αγώνα της Ύδρας, το πείσμα της Ξένιας στην πρώτη ιστιοδρομία της Aegean Regatta, την θυσία της Μαρίνας για το καλοκαίρι του 2011, τις ατελείωτες ώρες του Κώστα επάνω στο σκάφος, το μεράκι του Γιώργου στο σχεδιασμό του, την στήριξη της Τατιάνας σε όλες τις δύσκολες στιγμές, τις δημόσιες σχέσεις της Ερμιόνης, την υπέρβαση των ορίων της Γωγώς, την ιδιαίτερη στήριξη της Αγγέλας, τον πρώτο αγώνα του Λευτέρη, την δυναμική είσοδο στην πλώρη της Σταματίας, τις τρομερές ατάκες του Δημήτρη, την απλότητα της πολυπλοκότητας του Νίκου και την επιμονή της Δανάης. Όλοι τους έδωσαν το 100% των δυνατοτήτων τους. Όμως εκτός από τα παιδιά της ομάδας θέλω να ευχαριστήσω και όλους εκείνους που μας στήριξαν στην διάρκεια αυτού του χρόνου, άνθρωποι δικοί μας που μας περίμεναν σχεδόν σε κάθε λιμάνι, σε όλη την διάρκεια του χρόνου. Κινδυνεύοντας να ξεχάσω κάποιον δεν θα αναφέρω ονόματα, ξέρουν αυτοί….
Για το 2012, το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ο στίχος, “Ένα ταξίδι ξεκινάει ένα ταξίδι μακρινό”. Σας ευχαριστώ όλους για αυτήν την χρονιά.
Γιώργος Μπουσές
Ας γράψουμε τις σκέψεις μας για την χρονιά που πέρασε.
Το concept καλό, ενδιαφέρον, συγκινητικό! Κλείνουμε, λοιπόν, ακριβώς ένα χρόνο απο τότε που τρέχαμε άρον άρον χριστουγεννιάτικα στον Άγιο Κωνσταντίνο να φέρουμε το σκάφος για πρώτη φορά στην Χίο…
Η αλήθεια είναι ότι έχω πανικοβληθεί…
Πως είναι δυνατόν μέσα σε λίγες γραμμές να χωρέσει όλη αυτή η χρονιά; Πρώτα απ’ όλα, ένας χρόνος μόνο; Μου φαίνεται σαν να έχουν περάσει τουλάχιστον δυο τρία. Κοιτάζω πίσω μου και βλέπω έναν άλλο άνθρωπο. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Μάθαμε τόσα πολλά και βιώσαμε ακόμη περισσότερα, αλλάξαμε…
Είχε φτάσει η ώρα να κάνουμε κάτι δικό μας. Είχαμε καταλήξει. Θέλουμε αγώνες!! Αυτό μας αρέσει. Η ένταση, η πίεση, η αγωνία, η διαδοχή συναισθημάτων. Μέσα σε λίγες βδομάδες είχαμε βρει αυτό που χρειαζόμασταν. Ένα MUMM 36 στα χέρια μας λοιπόν. Καλή αγορά; Θα δείξει, ομάδα όμως; Ήμασταν 3 και χρειαζόμασταν άλλους 5-6, ίσως και περισσότερους. Βρήκαμε λοιπόν δύο ακόμη τρελούς, τον Παύλο και τον Κώστα, γιατί το να ξεκινήσεις Δεκέμβρη μήνα να διασχίσεις το Αιγαίο με ένα άγνωστο σκάφος δεν είναι και ότι πιο λογικό, και με ‘προσωπικό ασφαλείας’ ξεκινήσαμε. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Επισκευές, γερανοί, βαψίματα, όνομα, χορηγός, σχεδιασμός, αυτοκόλλητα, θεωρία, γυμναστήρια, προπονήσεις, συναντήσεις, αγώνες, συγκινήσεις, θυσίες, αποτυχίες, επιτυχίες, είναι μερικά μόνο από αυτά που μου έρχονται στο μυαλό…
Όσο περνούσε ο καιρός οι τρελοί γίνονταν περισσότεροι… Φτάσαμε αισίως τους 15. Θα έχει και συνέχεια; Θα το δούμε στα επόμενα επεισόδια…
Να είμαστε όλοι γεροί και δυνατοί. Χρόνια πολλά CODE ZERO. Η φετινή χρονιά ήταν μόνο η αρχή…
Μιχάλης Τέττερης
Φάνταζε βουνό!! Και μάλλον ήταν κιόλας, αλλά τελικά άξιζε τον κόπο. Τρεις 27άρηδες ήμασταν, τελείως άπειροι μα ονειροπόλοι. Τέλεια! Βρήκαμε το σκάφος, τώρα έπρεπε να το φέρουμε από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, να μάθουμε να το χειριζόμαστε, να το επισκευάσουμε, να βρούμε πλήρωμα, να το μάθουν και αυτοί, να βγάλουμε πρόγραμμα αγώνων, να κάνουμε προπονήσεις, να κανονίσουμε τις άδειες μας, να πάμε στους αγώνες και να γυρίσουμε σώοι και σοφότεροι!
Ένα χρόνο μετά τα σκέφτομαι και χαμογελάω, γιατί τελικά καταφέραμε να πετύχουμε τους στόχους μας, ίσως και με το παραπάνω! Μετά από πολλές ώρες ομαδικής δουλειάς και εκατοντάδες μίλια ταξίδι, το 2011 θα μείνει χαραγμένο στις μνήμες μας για πάντα. Είναι το έτος που ξεγελάσαμε την “κρίση”, την αφήσαμε πίσω μας, κάνοντας ιστιοπλοΐα!
Αλλά πάνω απ’ όλα είμαι χαρούμενος για δυο πράγματα: γιατί έζησα το ταξίδι απολαμβάνοντας ιστιοπλοΐα και γιατί πλέον έχω αποκτήσει άλλη μια οικογένεια, την ομάδα μας.
Ευχαριστώ για την υπομονή και την επιμονή σας, ευχαριστώ που σταθήκατε δίπλα μας και αναμένω τα καλύτερα που έρχονται..!
Μαρίνα Φανουράκη
Μια γεμάτη ιστιοπλοϊκή χρονιά, με πολλή ένταση και κούραση, τελειώνει. Έντονα συναισθήματα, καταστάσεις που μας έφτασαν στα όρια μας- ψυχολογικά και σωματικά. Στο τέλος της ημέρας όμως αυτό που αξίζει είναι οι εμπειρίες που μαζέψαμε και οι στιγμές που ζήσαμε όλοι μαζί! Ελπίζω η καινούρια χρονιά να ξεκινήσει από εκεί που σταμάτησε η φετινή, με ωραίες εμφανίσεις και ιδανικά αποτελέσματα! Ανυπομονώ!
Τατιάνα Τσαρδάκα
Ήταν μια χρονιά γεμάτη από συγκινήσεις… κάποιες φορές απογοήτευση και κάποιες φορές απίστευτη χαρά και ικανοποίηση… γεμάτη από εντάσεις αλλά και από ηρεμία… γεμάτη από φουρτούνες αλλά και από μπουνάτσες. Αυτό που μετράει όμως για εμένα αυτή τη χρονιά ήταν ότι έζησα πρωτόγνωρες εμπειρίες, ότι έκανα φίλους ζωής με τους οποίους περνούσα τις περισσότερες ώρες της καθημερινότητας μου και όλοι μαζί προσπαθήσαμε για το καλύτερο!! Μιχάλη, Μιχάλη και Γιώργο αυτή την χρονιά δεν θα την άλλαζα με τίποτα.. Ελπίζω οι επόμενες που θα έρθουν να είναι γεμάτες επιτυχίες και ακόμα περισσότερες συγκινήσεις και έντονες στιγμές!
Κώστας Μουσουρούλης
Όλα ξεκίνησαν με μία τυχαία συνάντηση σε ένα καφέ πέρσι το φθινόπωρο με τονΜιχάλη. Λέγοντας τα νέα η ιστιοπλοΐα μπήκε στην κουβέντα και έφυγα έχοντας ήδη συνεννοηθεί να πάμε στον όμιλο για βόλτα με laser. Έτσι κι έγινε κ όχι μόνο μία φορά. Τη δεύτερη ήρθε κι ο Γιώργος. Εκείνη την περίοδο τα παιδιά ετοιμάζονταν να αγοράσουν το σκάφος. Συμφωνήσαμε να πάω μαζί τους για το πρώτο delivery και κάπως έτσι μπήκα στην ομάδα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ανυπομονησία όλων μας για το κατάρτι που έπρεπε να έρθει στην Ελλάδα και να στηθεί αλλά και την απογοήτευση μας κάθε φορά που το ταξίδι αναβαλλόταν. Τελικά την επόμενη των Χριστουγέννων 5 «παλαβοί» ξεκινούν για τον Άγιο Κωνσταντίνο. Τα υπόλοιπα κύλησαν τόσο γρήγορα και τόσο ευχάριστα. Το στήσιμο της υπόλοιπης ομάδας, οι πρώτες βόλτες με το σκάφος, οι τόσες δουλειές που έπρεπε να γίνουν, τα θεωρητικά μαθήματα, το γυμναστήριο και η προπόνηση στη θάλασσα. Η χρονιά που πέρασε ήταν απλά μοναδική. Μέχρι την επόμενη… Όσο για την υπόλοιπη ομάδα δεν έχω να τους πω τίποτα. Τα καλύτερα λέγονται στο σκάφος και μένουν εκεί..
Γωγώ Σφυράκη
Ένας χρόνος ιστιοπλοΐας… μια εικόνα λίγων λεπτών έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου… Ο πολυαγαπημένος Κώστας Μουσουρούλης να κρατά με νύχια και με δόντια βάζοντας σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα τον περιβόητο γκάι και ξαφνικά να χάνεται μέσα στη θαλασσοταραχή και μόνο μπουρμπουλήθρες να αναδύονται στην επιφάνεια. Θα μπορούσε να ήταν ταινία κοινωνικοδραματική, ήταν όμως η πραγματικότητα… (Chinese broach στην πρώτη ιστιοδρομία της Aegean Regatta 2011)
Παύλος Γανιάρης
Ένας χρόνος μετά…
Τι έχει μείνει;
Μετά από μέρες και νύχτες, άπνοιες και μποφόρ,
μετά από μπότζες και tack, καντηλίτσες και τσακιστές,
μετά από εκκινήσεις και τερματισμούς, χρονομετρήσεις και υπολογισμούς,
μετά από απογοητέυσεις και εκνευρισμούς, τσακωμούς, επιτυχίες και πανηγυρισμούς,
μετά από φόβο, εξάντληση και απογοήτευση,
προσπάθεια, επιμονή και χαρά,
μετά από αμέτρητα μίλια…
Τι έχει μείνει;
Μια εικόνα μόνο…
Γυρισμός.
Νύχτα.
Η σελήνη από πάνω και τριγύρω στον ορίζοντα τίποτα. Παντού βουβή θάλασσα.
Δελφίνια παιχνιδίζουν κάτω απ’ το σκάφος.
Κάποιοι κοιμούνται.
Όσοι ξαγρυπνούν, δε μιλούν πολύ.
Τα πρόσωπα είναι κουρασμένα, μα τουλάχιστον χαμογελούν ακόμη το ένα στο άλλο.
Είναι η στιμή που κάνει το είναι σου πιο δυνατό και τη φιλία σου με τον άλλο πιο ειλικρινή.
Η στιγμή που σε κάνει να ανυπομονείς να φορέσεις ξανά εκέινα τα κόκκινα γυαλιά
για την επόμενη εκκίνηση…
Ξένια Ταναΐνη
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρεις φίλοι, φοιτητές ο Μιχάλης Μ, ο Γιώργος Μ και ο Μιχάλης Τ. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιριών τους διακοπών, όταν επέστρεφαν και οι τρεις στο νησί τους την Χίο ασχολούνταν με την ιστιοπλοΐα. Κάθε φορά λοιπόν που διοργανωνόταν η Aegean Regatta συμπλήρωναν τα πληρώματα των τεσσάρων- πέντε σκαφών που υπήρχαν στο νησί.
Ο καιρός και τα χρόνια περνούσαν και η λαχτάρα να επιστρέψουν πια μόνιμα στο νησί για να μπαίνουν πιο συχνά στα σκάφη και να νιώθουν την αύρα της θάλασσας συνεχώς μεγάλωνε. Είχαν συνειδητοποιήσει ότι τα όνειρα τους, οι προθέσεις τους και η αγάπη τους για την ιστιοπλοΐα συνέκλιναν. Κάτι όμως έλειπε….
26/12/2010 το όνειρο τους πραγματοποιείται! Το μαγικό κλειδί ήταν ένα αγωνιστικό σκαφάκι MUMM 36 το οποίο και αγόρασαν με την πρώτη τη ευκαιρία. Εκ πρώτης όψεως ήταν παραπεταμένο, βρώμικο σκάφος με πολλές φθορές. Στα δικά τους όμως μάτια ήταν το μέσο για να φτάσουν στην δική τους Ιθάκη. Στις 27/12/2010 το σκάφος έκανε το τελευταίο του ταξίδι ως Modus Vivendi III από τον Άγιο Κωνσταντίνο με προορισμό τη Χίο. Την επόμενη κιόλας μέρα με την βοήθεια φίλων άρχισαν τις επισκευές. Ταυτόχρονα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν και την ομάδα, το πλήρωμα που θα το πλαισίωνε. Ένα πλήρωμα που θα βλέπει το Mummaki όπως κι εκείνοι σαν ένα ακατέργαστο διαμάντι, σαν ένα κρυμμένο θησαυρό που κάποια στιγμή ίσως λάμψει. Και το πλήρωμα σχηματίστηκε ο Παύλος, η Μαρίνα, η Τατιάνα, η Ξένια, ο Κώστας, ο Μιχάλης, η Γωγώ, η Ερμιόνη, ο Γιώργος και ο Μιχάλης. Λίγοι από εμάς είχαμε έρθει ξανά σε επαφή με αγώνες, σκάφη, εκκινήσεις και προπονήσεις. Το περίεργο είναι ότι οι τρεις συγκυβερνήτες μας εμπιστεύτηκαν, πίστεψαν σε εμάς. Χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε το σκάφος ετοιμάστηκε. Το ασχημόπαπο μεταμορφώθηκε σε κύκνο. Ένα ιστιοπλοϊκό στα χρώματα του λευκού και του κόκκινου και πλέον με το όνομα Code Zero-Vodafone. Τέλη Μαρτίου ξεκινήσαμε τις προπονήσεις με περίσσιο πάθος και όρεξη.
Ο πρώτος μεγάλος αγώνας που συμμετείχαμε ως Code Zero Sailing Team ήταν στις 11/6/2010 στους αγώνες Βορείων Σποράδων. Το άγχος ανείπωτο, η κούραση και απειρία εμφανής, η πίεση έντονη, οι συγκρούσεις αναμενόμενες, αλλά ……η εμπειρία συγκλονιστική. Αν και τα αποτελέσματα ήταν αποθαρρυντικά εμείς απλά συνεχίσαμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε να ταξιδεύουμε και να αγωνιζόμαστε. Τον Αύγουστο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανοικτής Θαλάσσης-ΔΙΕΒΑ και στην Aegean Regatta τα συναισθήματα ανάμικτα. Οι συμμετοχές πολλές. Οι εικόνες συνεχώς εναλλάσσονταν. Οι προκλήσεις και οι κίνδυνοι απρόσμενοι. Όμως η δύναμη μας και το πείσμα μας παρέμενε ακλόνητο. Για ακόμα μια φορά τα αποτελέσματα αποθαρρυντικά.
Η αλήθεια είναι ότι είχαμε απογοητευτεί. Ο αγώνας όμως της Ύδρας δεν μας άφησε να χάσουμε την ελπίδα μας, την αισιοδοξία μας. Η δικαίωση ήρθε. Η εμπειρία των τριών προηγούμενων αγώνων, οι σκληρές προπονήσεις και οι κόποι μας ευοδώθηκαν. Επιτέλους καταφέραμε να ανεβούμε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Η χαρά έκδηλη στα πρόσωπα όλων στο άκουσμα των αποτελεσμάτων. Ήταν το καλύτερο δώρο για το κλείσιμο της φετινής αγωνιστικής περιόδου.
Αγγέλα Καλλέργη
Όταν πριν ένα χρόνο περιμέναμε το Code Zero με τους πέντε ιστιοπλόους του να φτάσει στη Χίο από τον Αγ. Κωνσταντίνο, το θεωρούσα το πιο επικίνδυνο ταξίδι τους. Τελικά μετά από 10 μήνες, έκανα ένα αντίστοιχο ταξίδι το οποίο απλά θεώρησα σαν μια ακόμα ιστιοπλοϊκή εμπειρία… Δυστυχώς οι ώρες που έχω περάσει πάνω στο σκάφος δεν είναι πολλές. Είναι πολύ περισσότερες οι ώρες που έχουμε συζητήσει γι’ αυτό, τα όνειρα που κάνουμε και οι εμπειρίες που έχει προσφέρει στα παιδιά που έτρεξαν σε όλους τους αγώνες αλλά και σε εμάς που ήμασταν πάντα δίπλα τους.. Είχα την εμπειρία στην Ύδρα να τρέξω με ένα αξιόλογο αγωνιστικό σκάφος δίπλα σε ένα απόλυτα αγωνιστικό πλήρωμα, κι όμως, το μυαλό μου και τα μάτια μου ήταν στο Code Zero που ταξίδευε κάπου κοντά μας και έδινε τη δική του μάχη για να αποδείξει την αξία του! Και είμαστε όλοι περήφανοι που καταφέραμε να βρίσκεται στη θέση που είναι σε ένα μόνο χρόνο! Τα πολλά συγχαρητήρια ανήκουν στον καπετάνιο μας, τον Μιχάλη Μπελέγρη και στους δυο ακόμα ιδιοκτήτες τον Γιώργο και τον Μιχάλης, που με πολύ προσωπικό χρόνο και κόπο μας πρόσφεραν τόσες έντονες στιγμές! Παιδιά ευχαριστούμε… να το χαίρεστε και μαζί να το χαιρόμαστε και εμείς!!
Δανάη Αθανασοπούλου
Όπως ο Χάρυ Πότερ ξαφνικά ανακάλυψε τη σχολή για μαγείες και ξόρκια, έτσι κι εγώ πριν από ένα χρόνο περίπου ανακάλυψα την ιστιοπλοία. Λέξεις μέχρι τότε άγνωστες, όπως σκότα, σπινακόξυλο, γκάι, βιτζιρέλο, άρχισαν να κατακλύζουν την καθημερινότητά μου, λόγω της συναναστροφής μου με τα μέλη μίας ομάδας που τότε μόλις είχε αρχίσει να σχηματίζεται. Η ομάδα Code Zero! Από τις χειμερινές ώρες τους στο γυμναστήριο μέχρι τα θεωρητικά τους μαθήματα και τις προπονήσεις, όλα αυτά μου φαίνονταν αξιοθαύμαστα μεν αλλά και κινέζικα ταυτόχρονα, αφού μου έλειπαν οι γνώσεις αλλά και το αγωνιστικό ταμπεραμέντο για να καταλάβω πλήρως την σπουδαιότητα της όλης προσπάθειας. Ήμουν όμως κι εγώ ένας από τους φίλους του ντόκου! Κάθε φορά που η ομάδα επέστρεφε από αγώνα, το ραντεβού ήταν σίγουρο. Τηλέφωνα, αναστάτωση, χαρά για την επιστροφή, γλυκά ανα χείρας και εμπρός για το λιμάνι! Αναμονή μέχρι να δούμε το σκάφος να πλησιάζει και προσμονή να ακούσουμε όσα είχαν να μας διηγηθούν οι θαλασσόλυκοι. Μερικούς μήνες μετά, αρκετά μαθήματα και ώρες στη θάλασσα και ένα ταξίδι μέχρι τη Σκόπελο με το αγαπημένο Ηakuna Μatata(!!!), πήρα κι εγώ το βάπτισμα του πυρός. Μπήκα στον κόσμο της ιστιοπλοΐας και γνώρισα περισσότερο τόσο την ομάδα όσο και το ίδιο το σκάφος. Είμαι χαρούμενη που βρέθηκα σε αυτήν την συγκυρία και έζησα από κοντά τις προσπάθειες και τον αγώνα αυτών των παιδιών που με τόση επιμονή κατάφεραν από γνωστοί και φίλοι να γίνουν ομάδα ενωμένη και στις χαρές αλλά και στις δυσκολίες της θάλασσας. Τα καλύτερα εύχομαι σε όλους και ελπίζω η συνέχεια να είναι συναρπαστική και να ζήσω πλέον κι εγώ μαζί σας αγώνες, ταξίδια και πολλές ακόμα εμπειρίες.
Δημήτρης Τέττερης
Πριν από ένα χρόνο και 3 μήνες που πρωτοάκουσα ότι οι δυο Μιχάληδες και ο Γιώργος σκέπτονταν να αγοράσουν σκάφος η όλη ιδέα μου φάνταζε πολύ εύκολη και απλή. Το αγοράζεις μπαίνεις μέσα και βγαίνεις πρώτος παντού… Όμως όπως καλά γνωρίζουμε τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή έτσι δεν ήταν και αυτό… Δυστυχώς το έμαθα πολύ μετά λόγο της στρατιωτικής μου θητείας. Για να έρθουν τα πρώτα θετικά αποτελέσματα και η ηθική επιβράβευση τα παιδιά χρειάστηκαν πολλές ώρες θεωρίας και πρακτικής εξάσκησης. Τώρα ένα χρόνο από την αγορά του σκάφους και έχοντας γίνει πια μέλος της ομάδας ελπίζω ο χρόνος που έρχεται να είναι το ίδιο επιτυχημένος όσο και ο φετινός!!!
Νίκος Μπελέγρης
Μία χρονιά μοιρασμένη στα δύο…
Η διαμονή μου στην Αθήνα με το βεβαρυμένο πρόγραμμα δε μου επέτρεψε εξ αρχής να σκεφτώ ότι θα μπορούσα να αποτελέσω μέλος της ομάδας… Σίγουρα το ενδιαφέρον μου ήταν αμείωτο καθ’ όλη την διάρκεια του έτους και οι τηλεφωνικές μου επικοινωνίες τόσο με τον αδερφό μου όσο και με τους φίλους μου (υπόλοιπα μέλη της ομάδας) είχαν πάντα ως πρώτο θέμα, τόσο την εξέλιξη της ομάδας και των προπονήσεων όσο και τη συμμετοχή στους αγώνες…
Τον Σεπτέμβρη, ευρισκόμενος στην Χίο, μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω στις προπονήσεις… Αυτό ήταν… Απλά, το αγάπησα… Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία… Ήμουν μέλος μιας ομάδας… Μια ομάδα με σκοπό τόσο την άθληση και τον πρωταθλητισμό όσο και την κοινωνία των μελών της… Πράγματι, μια μικρογραφία της κοινωνίας… Ο καθένας εξειδικεύονταν σε έναν συγκεκριμένο ρόλο, άλλος στη πλώρη, άλλος στο κατάρτι, άλλος στο τιμόνι και ούτω καθεξής… και για να λειτουργήσουν όλα ρολόι, αρκούσε ο καθένας να κάνει όσο καλύτερα μπορούσε αυτό που είχε μάθει να κάνει…
Δυστυχώς κατάφερα να συμμετάσχω σε ένα και μοναδικό αγώνα… Δεν ήταν η πρώτη μου φορά που λάμβανα μέρος σε ιστιοπλοϊκούς αγώνες, αλλά αυτό ήταν κάτι το ξεχωριστό… Οι παλμοί της καρδιάς ήταν ξεχωριστοί, το καταλάβαινα δεν χτυπούσε όπως παλιά τικ-τακ, τικ-τακ… Αλλά “tack-tack, tack-tack”… Την ένταση της στιγμής διαδεχόταν η ευτυχία της πραγματικότητας
Ελπίζω ο Δεύτερος χρόνος του Code Zero να με βρει ακόμα περισσότερο ενεργό μέσα στην ομάδα… Σας ευχαριστώ όλους… και τους 16… αλλά λίγο περισσότερο τον Γιώργο και τους Μιχάληδες, ιδιοκτήτες του σκάφους, που δώσανε την ευκαιρία σε όλους εμάς να τους ακολουθήσουμε…
Λευτέρης Μαρτάκης
Ένας χρόνος Code Zero… ένας χρόνος οργανωμένη αγωνιστική ιστιοπλοία στη Χίο… ένας χρόνος γεμάτος από εικόνες, εμπειρίες, γνωριμίες, χαρά στεναχώρια, ενθουσιασμό, λύπη…
Μπορεί να μετράω μερικούς μήνες στην ομάδα, μου φαίνεται όμως ότι πέρασε πολύ περισσότερος καιρός. Όσο ξαφνικά μπήκε στη ζωή μου η ιστιοπλοΐα, τόσο ξαφνικά έγιναν όλα… έγινα μέλος της ομάδας, προπονήσεις, θεωρητικά μαθήματα, ο πρώτος μου αγώνας ως μέλος πλέον της ομάδας. Έντονα συναισθήματα με κατέκλυσαν σε μια μοναδική εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αυτό είναι η ιστιοπλοΐα: ένα άθλημα έντονο, μοναδικό, γεμάτο συγκινήσεις… που αποκτάς καλούς φίλους, που τους εμπιστεύεσαι μια ζωή… που χαίρεσαι, κλαις, γελάς, φοβάσαι, ενθουσιάζεσαι. αλλά στο τέλος σου μένουν οι εικόνες, οι εμπειρίες και η επιθυμία για παραπάνω ιστιοπλοΐα!! Χρόνια πολλά Code Zero, χρόνια πολλά Μιχάλη, Γιώργο, Μιχάλη και στην υπόλοιπη ομάδα! Εύχομαι μόνο τα καλύτερα!