Η θερινή αγωνιστική περίοδος ολοκληρώθηκε στο τέλος Αυγούστου για την ομάδα του Code Zero Vodafone. Δύο κορυφαία ιστιοπλοϊκά circuit, back to back, αποτέλεσαν το πιο δυνατό test για τα μέλη της ομάδας. Πρώτο σε χρονολογική σειρά το κορυφαίο ίσως τούρκικο ιστιοπλοϊκό event, το East Aegean Sailing Week, έβαλε αρκετά υψηλά τον πήχη, καθώς η ομάδα μας τέθηκε αντιμέτωπη με επαγγελματικά πληρώματα, ιδιαίτερα ανταγωνιστικά σκάφη (κυρίως στο σύστημα IRC), και με διακεκριμένους ιστιοπλόους. Γνωρίζοντας εξαρχής το desavantage που είχε σε πιστοποιητικά τύπου IRC έδωσε το καλύτερο της εαυτό και στις δύο αγωνιστικές ημέρες κερδίζοντας και χάνοντας θέσεις στα σημεία και στα δευτερόλεπτα. Το circuit αυτό εξ αρχής αποτελούσε αγώνα προετοιμασίας ενόψει της Aegean Regatta, αλλά κανείς δε μπορεί να αντισταθεί σε ένα ένα στόλο μεταξύ του οποίου τρέχουν Farr 40 , Kerr 40, Farr 55, Bolt 37, Volvo open 70, Mat 12.45 και πολλά ακόμη ανταγωνιστικά σκάφη. Η αδρεναλίνη του να βρίσκεσαι πλώρη με πλώρη με αυτά τα σκάφη και αυτές τις ομάδες σε τεχνικούς και μη αγώνες, ήταν πρωτόγνωρη για την ομάδα μας και λειτούργησε εξαιρετικά εποικοδομητικά. Φυσικά το μυαλό όλης της ομάδας βρισκόταν στο βασικό της στόχο , αυτό της Aegean Regatta, και αυτό φαινόταν καθόλη τη διάρκεια του αγώνα.
Τρεις ημέρες αργότερα, και συγκεκριμένα στις 17 Αυγούστου βρισκόμασταν στη Λέρο, προετοιμαζόμενοι πλέον για την εκκίνηση της επόμενης ημέρας. Οι συνθήκες μπουνάτσας που επικρατούσαν τις προηγούμενες εβδομάδες έδειχναν να δίνουν τη θέση τους σε ένα δυνατό βορειοδυτικό σύστημα το οποίο έδινε ανέμου μέχρι και 36 kts στην πρώτη διαδρομή μας από Λέρο για Κω. Δυστυχώς ένα ατυχέστατο συμβάν μας έφερε στην 14η θέση και έβαλε προώρο τέλος σε οποιαδήποτε πιθανότητα διάκρισης. Η ομάδα στο day off στη Κω έπρεπε να κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά και έχει κάνει και στο παρελθόν, να ανασυνταχθεί και γρήγορα να ξαναβρεί το αγωνιστικό της προφίλ.
Στην εκκίνηση της Τετάρτης με προορισμό τη Τήλο, η εκκίνηση ήταν εξαιρετικά μουδιασμένη, αλλά η διαδρομή μέχρι την offset σημαδούρα αρκούσε για να βρει η ομάδα τα πατήματα της. Η απόσταση μέχρι το κάβο της Κω έφθανε για να ανακτηθούν οι χαμένες θέσεις και αποκτηθεί το πλεονέκτημα που χρειαζόμασταν. Ταξιδεύοντας μέσα στο στενό Τουρκίας Κω, δυστυχώς ο άνεμος από δυτικά βρήκε τα σοφράνο σκάφη γρήγορα αλλά ποτέ δεν άπλωσε στα σταβέντο και έτσι το “σχετικό “ πάντα πλεονέκτημα της πιο κλειστής πλεύσης δεν ήρθε ποτέ. Με αρκετό κόπο η ομάδα κατάφερε να βγάλει το σκάφος από τη μπουνάτσα και να το στήσει στον άνεμο μετά τον κάβο της Τουρκίας με προορισμό τη Τήλο. Δουλεύοντας αρκετά σκληρά, η κούρσα γλίτωσε από τη καταστροφή κατακτώντας τη 10η θέση και μαζεύοντας λίγο τη διαφορά στο overall.
Η αισιοδοξία επανήλθε και η ιστιοδρομία προς τη Ρόδο πήρε το 100% όλων των μελών της ομάδας. Ο καιρός όμως είχε άλλα σχέδια δίνοντας την ευκαιρία στα μικρότερα σκάφη να κάνουν τη κούρσα τους. Τα συνεχόμενα φρεσκαρίσματα από πίσω έφερναν πολύ γρήγορα τα μικρότερα σκάφη σε απόσταση αναπνοής. Η βαθμολογία της ιστιοδρομίας βρήκε όλα τα μεγάλα σκάφη σε θέσεις 15 16 17 και την Aegean Regatta μπορστά σε μία πρωτόγνωρη ανατροπή.
Το σκάφος μας βρέθηκε στη 17η θέση με μικρό πλεονέκτημα έναντι των μεγαλύτερων αλλά με σαφές μειονέκτημα έναντι των μεσαίων σκαφών του στόλου. Οι επόμενες κούρσες όρτσα πρίμα το Σάββατο στη Ρόδο, είχαν την δική τους ένταση και έδειξαν πόσο ανταγωνιστική ήταν η φετινή Aegean Regatta. Με τις 6- 7 πρώτες θέσεις να κρίνονται σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και τον άνεμο να είναι μεταξύ 18 – 25 kts η τελική κατάταξη έμοιαζε περισσότερο με ρώσικη ρουλέτα παρά με τεχνική κούρσα ιστιοπλοΐας. Η ομάδας μας πήρε την 6η και 9η θέση δείχνοντας σαφέστατα σημεία ανάκαμψης αλλά σίγουρα όχι αυτό που μπορεί πραγματικά να επιτύχει.
Η τελική κατάταξη μας βρήκε στην 11η θέση πίσω από πολύ αξιόλογους αντιπάλους. Η επόμενη χρονιά είναι η σειρά του κεντρικού Αιγαίου με τη Βολισσό της Χίου να έχει την αφετηρία του αγώνα και σταθμούς όπως το Βαθύ το Πυθαγόρειο και οι Λειψοί να περιμένουν όλα τα πληρώματα για την 15η Ρεγκάτα του Αιγαίου.
Επιστρέφοντας στη Χίο, ο κυβερνήτης του σκάφους Μιχάλης Μπελέγρης δήλωσε για τον αγώνα: «Ήταν η 13η Aegean Regatta για εμένα (καθώς το 2008 δε κατάφερα να τρέξω) και όσο να μη θέλω να πιστέψω σε αριθμούς και προκαταλήψεις δε μπορώ να μη μπω στο πειρασμό. Αστιεύομαι φυσικά, και το κάνω τώρα που έχουν περάσει αρκετές ημέρες μετά από μία πολύ διαφορετική Αegean Regatta. Δυστυχώς κάποια από αυτά που φοβάσαι, δε θέλεις να συμβούν σε εσένα, κάποια από αυτά που όταν συμβούν σε άλλους είσαι εκεί για να τους παρηγορήσεις και να τους πεις μη στεναχωριέσαι, κοιτάμε μπορστά, δυστυχώς κάποια από αυτά ήρθε η σειρά σου να τα ζήσεις. Πολλές φορές είχα σκεφτεί το Man over Board, αρκετές είχα κάνει το σενάριο στο μυαλό μου για την ανάκτηση του, αλλά όχι δε πίστευα ότι θα συμβεί σε εμάς. Είναι κάτι σαν τις αρρώστιες, που τις ακούς ξέρεις ότι υπάρχουν αλλά λες όχι δε θα συμβεί σε εμένα και να που συμβαίνει. Το φοβερό είναι ότι συνέβη όχι επειδή κάναμε κάτι λάθος, αλλά επειδή δε κάναμε αυτό που από τη πρώτη ημέρα αυτής της ομάδας “ουρλιάζω” στις προπονήσεις… “μη κουνιέσαι εάν δεν έχεις δουλειά” …Σήμερα νιώθω ανακουφισμένος που χρειαστήκαμε 2 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα για να φέρουμε επάνω στο σκάφος ξανά το πλήρωμα μας και χαίρομαι που δεν έπαθε τίποτα πέρα ότι έβρεξε τα ρούχα του. Σαφώς τα μέτρα προστασίας πλέον αλλάζουν, ο εξοπλισμός τροποποιείται και το πάθημα θα γίνει μάθημα. Αυτές τις σκέψεις τις μοιράζομαι εδώ όχι για να ικανοποιήσω τη περιέργεια των συναγωνιζομένων μου για το τι έγινε σε εκείνη τη πρώτη ιστιοδρομία, αλλά για να προλάβω κάποιον από ένα αντίστοιχο περιστατικό.
Στα αγωνιστικά τώρα, η πρώτη ημέρα μας βρήκε στη 14η θέση λέγοντας πάλι καλά μετά από όλα αυτά που είχαμε περάσει. Με την ένταση να έχει φθάσει στο κόκκινο, έπρεπε όλη η ομάδα να ηρεμήσει και να να βρει τον εαυτό της, ώστε να τρέξει τον υπόλοιπο αγώνα. Η μία ημέρα off που είχαμε λειτούργησε ανακουφιστικά, βρήκαμε τις ισορροπίες μας και παρά το αρχικό μούδιασμα στη δεύτερη ιστιοδρομία βρεθήκαμε αρκετά μπροστά στο στόλο. Ο καιρός όμως είχε άλλα σχέδια. Κρατηθήκαμε προς τα τουρκικά παράλια και σε πλεονεκτικότερη θέση σε σχέση με τα σοφράνο σκάφη. Ο δυτικός άνεμος εμφανίστηκς όπως προβλεπόταν αλλά αντί να γεμίσε όλο το στενό μεταξύ Τουρκίας και Κω και να μας βγάλει πιο σφικτά και γρήγορα κάτω από τα σοφράνο σκάφη, μας άφησε εκεί να καμαρώνουμε τη ταχύτητα τους και να ακούμε υπέροχους ήχους από τα λασκαρίσματα της σκότας επάνω στα βιτζιρέλα. Όταν καταφέραμε να βγούμε από τον κάβο της Τουρκίας, μπήκαμε στην ευθεία για Τήλο και εκεί καταφέραμε να μαζέψουμε λίγο τη κατάσταση, αλλά σίγουρα δεν ήταν αρκετό. Στη τρίτη ιστιοδρομία ο καιρός φρεσκάρωντας από πίσω έφερνε συνεχώς τα μεσαία και μικρά σκάφη του στόλου επάνω μας. Για εμένα αυτή ήταν η απόλυτη κούρσα. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ αυτή την ομάδα να βγάζει τόσο πάθος και τόση θέληση. Προσπαθήσαμε να εκμεταλλευτούμε ένα μικρό κόψιμο που είχε η στεριά της Ρόδου και να κρατηθούμε λίγο πιο βόρεια, αλλά λίγο πριν κόψουμε τη γραμμή τερματισμού ο καιρός φρέσκαρε παντού και όλα τα σκάφη τερμάτισαν πολύ γρήγορα το ένα πίσω από το άλλο. Η 17η θέση θα μείνει σαν αποτέλεσμα, αλλά η απόλαυση αυτής της κούρσας δε θα φύγει εύκολα από το μυαλό μου. Τη τελευταία ημέρα δύο όρτσα πρίμα ιστιοδρομίες η μία με 18 kts και η άλλη με 22-25kts ήταν κάπως παράξενες… ή κάτι εμείς δεν είδαμε… Σε κάθε περίπτωση στη πρώτη κάναμε ένα 6 και στη δεύτερη ένα 9 με λίγα δευτερόλεπτα από τις πρώτες θέσεις. Και στις δύο διοργανώσεις που συμμετείχαμε είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε το Σίμο Καμπουρίδη ο οποίος μας έδειξε για ακόμη μία φορά τι θέλει αυτό το σκάφος! Τον ευχαριστώ θερμά για τη παρουσία του γνωρίζοντας τις πολλές υποχρεώσεις που άφησε πίσω του για να μας ακολουθήσει. Φέτος η αλήθεια είναι ότι περίμενα σαφώς ένα καλύτερο αποτέλεσμα αλλά αυτό δεν ήρθε. Δεν ήταν θέμα ατυχίας, κάτι πρέπει να αλλάξουμε και αυτό σκοπεύουμε να κάνουμε άμεσα. Η ομάδα όμως του Code Zero συνεχίζει να αρμενίζει μέσα στις μεγάλες διοργάνωσεις αναζητώντας ή φτιάχνοντας τη δική της ευκαιρία. Ο τέταρτος χρόνος ζωής της ολοκληρώνεται και εκτιμώ ότι πλέον ξέρουμε τι να κάνουμε για τον πέμπτο και τον έκτο χρόνο. Η φετινή Aegean Regatta μου έδωσε και μου στέρησε πολλά, μου επιβεβαίωσε ότι έχουμε πολλούς φίλους που μας αγαπούν και μας νοιάζονται επειδή απλά το θέλουν και επειδή μπορούν ως άνθρωποι να το κάνουν αυτό. Χωρίς να αναφέρω ονόματα ξέρουν αυτοί πολύ καλά και τους ευχαριστώ από καρδιάς.»